Alles voor NOP

De vaart zat er goed in. Helaas zette de Tweede Wereldoorlog de rem op het vervolg. Maar niet voor lang. In 1949 konden de werkers de dijk aan de Overijsselse kant sluiten. Om vervolgens weer te beginnen met het droogmalen. In september viel de polder droog. Duizenden arbeiders grepen dit moment aan om te beginnen aan het zware handwerk in de polder. Ze staken liever hun energie in de poldergrond dan in de Nazi-oorlogsindustrie. De arbeiders gaven het nieuwe land zelfs een bijnaam: Nederlands Onderduikers Paradijs. Oftewel NOP.

Eerst Overijssel

Na de oorlog begon de voorloper van de Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders met de uitgifte van grond. De eerste woonkernen kwamen van de grond. Emmeloord kon als eerste profiteren van de in de Wieringermeer opgedane ervaring. De nieuwe polder hoorde eerst bij de provincie Overijssel.

Land in zicht!

Na de Noordoostpolder begonnen de arbeiders met de aanleg van Oostelijk Flevoland. Deze polder moest de bevolking van de overvolle randstad opvangen. Dat was hard nodig. De verstedelijking in Noord- en Zuid-Holland nam zulke vormen aan dat er nieuw land nodig was voor woningbouw en recreatie. In de nieuw aan te leggen polder zou 25% van de grond dan ook geen landbouwbestemming krijgen. Daar had men immers de Noordoostpolder voor aangelegd… Na de voorspoedig aangelegde oostelijke polder (1957) volgde al snel de zuidelijke polder (1968). In de zuidelijke polder liep het gebruik van de grond voor landbouw terug naar 50%.

Hier wil ik wonen

Waar land is, is leven. En waar leven is, wordt gewoond. Vruchtbare grond voor gemeenten. Zo ook in de drie polders. Langzaam maar zeker ontstond hier een bestuurlijk gebied. Een nieuwe provincie. Hier geen opdeling tussen bestaande provincies. Nee, de inwoners van de zes gemeenten kozen bewust voor Flevoland. Een provincie met een eigen karakter. Een lichte provincie ook. Oftewel: met minder geld en meer mensen toch goed functionerend. De benjamin onder de provincies. Maar toch volwaardig.